Ngumbah Panangan Katuhu: Leungeun Nu Sok Nyekel, Tapi Teu Salawasna Ngarasa

Panangan katuhu…
Leungeun kahiji nu disanghareupan ku cai wudhu,
leungeun anu pangheulana dipake pikeun nyambut dunya,
tapi sok poho pikeun nyambut akhirat.

Kang, sabaraha kali dina sapoé ieu leungeun nyekel HP pikeun nyumput kana kabagjaan batur?
Sabaraha kali nyekel sendok bari mopohokeun nu keur lapar di gigireun?
Sabaraha kali ngusap layar tapi henteu kungsi ngusap pipi nu keur ceurik?
Panangan ieu sigana sering dipake, tapi saacanna dipake pikeun nyentuh langit dina sujud,
kumaha lamun panangan ieu henteu pernah meunang hampura?

Abdi nyanghareupan cai, ngalayang panangan katuhu,
basa cai nempokeun kulit, abdi sadar:
leungeun ieu geus nyimpen loba jejak sidik jari —
ngetik kecap nu nyeureud haté batur,
ngabales status nu teu pantes,
narima transferan nu asalna henteu jelas,
ngaklik hal-hal nu nyumput dina kabeneran.

Leungeun ieu geus biasa dipake nyepeng tuangeun,
tapi teu biasa nyepeng mushaf.
Geus biasa nyokot hadiah,
tapi langka masrahkeun sedekah.
Leungeun ieu sok nyekel pipi sorangan bari unggah poto keur “healing”,
tapi moal bisa nyekel catetan amal engké lamun henteu dibersihkeun ti ayeuna.

Sabaraha kali abdi nyebut “leungeun abdi bersih,”
padahal haténa teu kungsi ngarasakeun kabersihan anu sajati?
Padahal Allah geus netelakeun dina Surat Yā-Sīn ayat 65:
“Wa tukallimunā aydīhim…”
“Panangan maranéhna bakal nyarita ka Kami…”

Upami leungeun nyarita engké,
kumaha mun nu dicarioskeun téh lain amal, tapi aib?
Kumaha lamun nu dicatet téh sakabeh postingan, komen, file, transfer, jeung klik nu euweuh hartina?

Ku kituna, waktu abdi ngumbah panangan katuhu, abdi teu hayang sakadar nyucikeun kulit.
Abdi hayang nyucikeun niat.
Hayang mupus dosa digital.
Hayang ngusap kabiasaan heubeul nu taya mangpaat.
Abdi hoyong rarasaan nalika cai nyabab panangan, éta ogé nyabab rasa.

Sarta dina jero haté, abdi nyebutkeun do’a:

اللَّهُمَّ أَعْطِنِي كِتَابِي بِيَمِينِي، وَحَاسِبْنِي حِسَابًا يَسِيرًا
Allāhumma a‘ṭinī kitābī bi yamīnī wa ḥāsibnī ḥisāban yasīrā
“Ya Allah, masrahkeun catetan amal abdi ku leungeun katuhu,
sarta hisab abdi mugi dipaparin jalan nu enteng.”

Panangan ieu henteu sakuduna dipaké pikeun nyorong hate batur,
tapi keur narik amal.
Henteu pikeun ngorondang pujian,
tapi keur nyangking berkah.
Henteu pikeun “scroll” teu tangtu,
tapi keur nyaliksik kahadean nu bener-bener penting.

Waktu ngumbah panangan katuhu,
abdi hoyong leungeun ieu sanggup jadi jembatan antara abdi jeung Gusti,
sangkan dina poé panarimaan amal,
abdi meunang Kitab abdi henteu ku kénca, henteu ti tukang,
tapi ku katuhu, kalayan hampura, kalayan cahaya, kalayan harapan.