Pelajaran dari Kaum yang Terlambat Menyesal

Esai Tafsir Reflektif Sunda

 Ayat 1 :

صٓ ۚ وَالْقُرْآنِ ذِي الذِّكْرِ

>Ṣād, demi Al-Qur’an anu ngandung pangeling (peringatan).

Di awal surat Shad ieu, Allah nu Maha Suci ngamimitian ku hiji hurup misterius: Ṣād (صٓ). Dina basa Al-Qur’an, hurup-hurup sapertos kieu sok disebut ḥurūf muqaṭṭaʿāt, nu hartina hurup-hurup singgetan nu henteu gampang dipahaman, tapi ngandung hikmah jero pikeun jalma anu mikir. Sanggeus éta, Allah sumpah ku Al-Qur’an, kitab suci nu pinuh ku pangeling, hiji sumber pituduh pikeun umat manusa. Ieu téh hartina, Al-Qur’an lain saukur bacaan ritual, tapi hiji dokumen agung nu mawa kasaksian ngeunaan sejarah, pituduh moral, jeung kabeneran nu langgeng.

Ayat 2:

بَلِ الَّذِينَ كَفَرُوا فِي عِزَّةٍ وَشِقَاقٍ

Tapi jalma-jalma nu ingkar téh aya dina kaangkuhan jeung pasalia pikir (permusuhan).

Najan geus ditepikeun kalawan Al-Qur’an nu mulya, tapi jalma-jalma kafir dina jaman Rasul Muhammad ﷺ téh tetep nolak jeung nyangsang. Naha sabab henteu nyaho? Henteu. Tapi sabab kumawula ku gengsi, kaangkuhan sosial, jeung rasa sieun leungit kakawasaan. Dina sajarah Mekkah, para pemimpin Quraisy – sapertos Abu Jahal – salawasna nolak risalah Nabi teu lain sabab teu masuk akal, tapi sabab teu kahayang lamun status sosialna diruntuhkeun ku ajaran tauhid nu nyamaatkeun antara budak jeung tuan. Eta pisan anu diungkab dina ayat ieu: ingkar téh asalna tina sombong jeung pertentangan, lain tina kurang bukti.

Ayat 3:

كَمْ أَهْلَكْنَا مِنْ قَبْلِهِم مِّن قَرْنٍ فَنَادَوْا وَلَاتَ حِينَ مَنَاصٍ

Sabaraha loba umat nu geus Kami binasakan saméméhna. Maranéhna ngagero (mohonan) bari geus henteu waktuna pikeun salamet deui.

Ieu ayat ngingetkeun ku nada sajarah: kumaha umat-umat saméméhna – sapertos kaum Nuh, ‘Ād, Tsamūd – kabeh geus ditémbongkeun tanda-tanda kabeneran, tapi tetep ngerakeun jeung nyombong. Lamun azab geus datang, barulah maranéhna nangis jeung nyuhunkeun tolong, tapi henteu aya deui jalan kaluar. Ieu pengulangan pola sajarah, yén manusa sok karasa paling luyu, paling bener, nepi ka waktu datang musibah. Eta pisan sababna surat Shad mimiti ku nada peringatan, nyabapa, ngingetkeun ku cinta tapi teges.